ភ្នំឯកោ

នៅលើកំពូលភ្នំដ៏ធំល្វឹងល្វើយ យើងនឹងឡើងទៅឈរនៅទីនោះ អ្វីដែលធ្លាប់កើតមាន យើងនឹងឃើញម្តងទៀត នគរយើង នឹងភ្លឺចាំងចែង។

ផែនដីល្វឹងល្វើយ នៅក្រមដួងខែ យើងមិននិយាយ តែយើងនឹងទៅឲ្យដល់ទីនោះឆាប់ៗ ទៅដល់ផ្ទះយើង នឹងច្រៀង ចម្រៀងបន្ទររួមគ្នា អ្នកដែលមានចិត្តដូចយើងនឹងស្គាល់សំឡេង ចម្រៀងយើង ចម្រៀងមហានគរ។

យើងមិនដែលភ្លេចបងប្អូនយើង ហើយចំពោះអ្នកដែលធ្វើបាបយើង យើងនឹងមិនលើកលែង ទោសងាយៗឡើយ គេមិនទាន់ស្គាល់ចិត្តយើងនៅឡើយទេ យើងនឹងប្រយុទ្ធដរាបណា យើងមានជីវិតរស់នៅ។

ភ្នែកបងប្អូនយើងរាប់លាននាក់ កំពុងតែសម្លឹងមើលទៅទ្វារដែលបិទជិត បិទផ្លូវមិនឲ្យយើង មើលឃើញជ្រលងភ្នំដ៏ធំល្វឹងល្វើយ តែយើងនឹងធ្វើដំណើររួមគ្នាឲ្យដូចជាព្យុះ ទាល់តែយើង ទទួលបាន នូវដុំមាសដែលគេបោះបង់ចោលយូរហើយ ត្រឡប់មកវិញ។

យើងប្រាស់ខ្លួនដេកនៅក្រោមភ្នំទឹកកកយ៉ាងត្រជាក់រកអ្វីប្រៀបផ្ទឹមមិនបាន សម្ងំយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ហើយសុបិន្តឃើញនូវភ្នំមាសរបស់យើង យើងត្រូវតែភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើងហើយប្រើប្រាស់ជីវិតយើង កសាងនូវសម័យកាលមួយដ៏រុងរឿង ក្នុងភពងងឹត និងជ្រោះមួយយ៉ាងធំជ្រៅ។

កន្លងមកយ៉ាងយូរ នៅពេលនគរយើង ត្រូវបានដុតកម្ទេចរហូតដល់ថ្ងៃនេះ បេះដូងយើងត្រូវបានគេកាត់ផ្តាច់ពីម្តាយយើង វាសនាម្តាយយើងមិនទៀងទាត់ថ្មអង្គរយើងនៅតែបែកបាក់ តែយើងសន្យាថា អ្វីដែលគេបានលួចពីយើង គេត្រូវតែប្រគល់ឲ្យយើងវិញជាដាច់ខាត។

ដូចនេះ យើងត្រូវតែភ្ញាក់ឡើង ហើយបង្កើតប្រវត្តិសាស្ត្រមួយដ៏អស្ចារ្យទុកជាចម្រៀង សម្រាប់ព្រលឹង និងវិញ្ញាណជាតិយើង។ បងប្អូនយើង យើងមិនដែលបំភ្លេច សត្រូវយើង។យើងមិនអាចលើកលែងទោសឲ្យដោយងាយៗ យើងនឹងប្រយុទ្ធដល់ដំណកឈាមចុងក្រោយ ហើយធ្វើដំណើរទៅនរកជាមួយគ្នា ដើម្បីទៅយកភ្នំមាស ម្តាយយើងមកវិញ បើទោះបីយើង ត្រូវធ្វើដំណើរឆ្ងាយយ៉ាងណា លើភ្នំទឹកកកដ៏សែនត្រជាក់ និងធំល្វឹងល្វើយយ៉ាងណាក៏ដោយ។

សូរសមយុទ្ធ និស្សិតក្មេងវត្ត កូនអ្នកស្រែ Sosamyuth@gmail.com កំពង់ឆ្នាំង4/7/2014