អ្នកណាអ្នកខាត?

អ្នកណាអ្នកខាត?
…………………………..
អ្នកដែលខាត ធ្ងន់ គឺ ប្រជ។ ទី១ ខាត គជប ទី២ ខាត សំលេងក្នុងសភា ខាតទី៣ បាត់បង់សំលេងគាំទ្រ ជាផ្លូវការ ២០កៅអី ខាត ទី ៤….

អ្នកដែលថា សជ ខាត តើខាតត្រង់ណា?

ដូច លោក យឹម សុវណ្ណ និយាយ៖ សជ មិនដូច ហ្វុនស៊ីនប៉ិចទេ។ ហ៊្វុនស៊ីប៉ិច ចូល សភា ហើយ ចូលរដ្ឋាភិបាលចំរុះទៀត រាស្រ្តមិនខឹង ទើបចំលែក។

តែ សជ ចូលសភា គឺជារឿងត្រឹមត្រូវ។ តែត្រង់ថា ចូលពេលណា អោយសម គឺ ពិបាកសំរេច។

ឩ. សជ កាន់ការ ផ្នែកខាង គណកម្មការពុករលួយនៅសភា។ នេះ ជា ការសាកល្បង សមត្ថភាព របស់ សជក្នុងការប្រឆាំង និង អំពើរពុករលួយ។ រាស្រ្ត អាចវាយតលៃបាន នៅពេលហ្នឹង តើ សជ ចោលម្សៀត ដូចដែល រាស្រ្តគិត ឬទេ?

ម្យ៉ាងទៀត អ្នកគាំទ្រ សជ និង ប្រជ គឺខុសគ្នាស្រឡះ។

ខាងប្រជ ទោះប្រជធ្វើអី ក៏ត្រូវដែរ ។ ទោះបើដឹងថា ខុស ក៏មិនហ៊ានមាត់ដែរ ព្រោះ អ្នកគាំទ្រ ប្រជ បានប្រយោជន៏ដោយផ្ទាល់។

ឯខាង សជ ជាអ្នកបានប្រយោជន៏ដោយប្រយោល។ បើហ៊ានតែធ្វើខុស ឆន្ទះរាស្រ្ត(ប្រយោជន៏រួម) គឺ ច្បាស់ជាត្រូវថ្មោងហើយ។

សម័យនេះ មិនដូចសម័យមុន។ ដូច ស្តេច ស៊ីហនុ និយាយប្រាប់ មន្រ្តីនយោបាយម្នាក់ថា «ត្រូវរងចាំ រហូតដល់ សម័យកាល មាត់ទិព្វ ត្រចៀកទិព្វ ភ្នែកទិព្វ តើបអាចធ្វើអ្វីៗបាន»

សម័យនេះ គឺ រាស្រ្ត បានតាំងចិត្ត ជាម្ចាស់លើ អ្នកនយោបាយ។ ពីមុន អ្នកនយោបាយ បានត្រឹម តែនិយាយ រាស្រ្តស្តាប់ តែគ្មានឱកាស និយាយបកមកវិញ។ ទោះបីចង់និយាយ ក៏ខ្លាចរអារ។

សម័យ រាស្រ្ត ធ្វើជាអ្នកកាសែត គឺជាសម័យ រាស្រ្ត ជាម្ចាស់ទឹកដី។ គ្រប់គ្នា មាន កាមេរា ប្រព័ន្ធបណ្តាញផ្សព្វផ្សាយ រឿងអី អ្នកនយោបាយ មិនត្រង់កន្ទុយ?

បើប្រជ ចង់សុខ សំរាប់ ២០១៨ គឺ មានតែ បត់បែន តាមសម័យកាល យករាស្រ្ត ជាធំ ច្បាប់ជាបន្ទាត់ ទើបមានសង្ឃឹម ទេវតា មិនបរាមុខ។

និយាយជារូម អ្នកខាត គឺ អ្នកនយោបាយ អ្នកចំណេញ គឺ រាស្រ្ត។

មានរាស្រ្ត មានទឹកដី មានអំណាច នេះ ជាពាក្យ របស់ អរិយក្សត្ររបស់យើង។