គឺមកពីចិត្ត

…គឺមកពីចិត្ត
………………
រឿងព្រេងនិទានខ្មែរ ថ្វីត្បិតតែនិយាយពីរឿងសីល រឿងអច្ឆរិយៈ… តែមានអត្ថន័យអបរំផ្លូវចិត្ត ដោយយកទ្រីស្តីកម្មផល មកនិយាយលាយឡំជាច្រើនសណ្ឋាន។
លាវប៉ីនិយាយថា «… បើថាគេខឹងនឹងតុងជូព្រោះធ្វើបាបក្សត្រ សម្លាប់មន្រ្តីស្មោះ នាំគ្រោះដល់នគរនោះ គឺមិនត្រូវទេ។បើនិយាយថា គេច្រណែននឹងតុងជូទើបត្រឹមត្រូវជាង។តែខ្ញុំយល់ថា បញ្ហាទាំងអស់នេះ គឺមកពីចិត្តមនុស្សច្របូកច្របល់ មិនអាចបែងចែកលាភ និងគ្រោះ ល្អ និងអាក្រក់ គុណធម៌ និងអគុណធម៌ គុណ និងទោស…បានសោះឡើយ។ ឆ្លៀតពេលនគរមានគ្រោះ ចង់បែងចែកទឹកដីគ្នាកាន់កាប់រៀងៗខ្លួន។ នេះហៅថា ស៊ីបាយផ្ទះគេ ជុះដាក់ដំបូលគេ»។លាវប៉ី ក៏យល់ថាបញ្ហាទាំងអស់មកពីចិត្តមនុស្សដែរ ហើយខ្ញុំក៏យល់ស្របអ៊ីចឹងដែរ រឿងព្រេងខ្មែរ ក៏និទានអ៊ីចឹងដែរ។
ឩ. រឿងបុរសពូថៅដៃ៖ បុរសម្នាក់ជាអ្នកក្រ រកស៊ីកាប់អុសតាមមាត់បឹង មានពូថៅដៃតែមួយ។ ថ្ងៃមួយពេលកាប់អុស ក៏ធ្លាក់ពូថៅចូលក្នុងទឹកបឹងបាត់ទៅ។ គាត់ស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំង អារក្សទឹកក៏ងើបឡើងសួរថា៖ មានរឿងអីបានជាយំខ្លាំងម្ល៉េះ? បុរសនោះក៏ឆ្លើយថា៖ ពូថៅខ្ញុំមានតែមួយ រកស៊ីកាប់អុសចិញ្ចឹមប្រពន្ធកូន ឥឡូវវាធ្លាក់ចូលក្នុងទឹក ខ្ញុំមិនដឹងមានអីសម្រាប់កាប់អុសចិញ្ចឹមប្រពន្ធកូនទៀតទេ!!!។ អារក្សទឹកក៏មុជទៅក្នុងទឹក ហើយលើកយកពូថៅមាសមកបង្ហាញ។បុរសនោះថា៖ មិនមែនពូថៅហ្នឹងទេ!។ អារក្សទឹក ក៏មុជទៅម្តងទៀត លើកយកពូថៅពេជ្រ។ បុរសនោះក៏និយាយថា៖ មិនមែនពូថៅហ្នឹងទេ!។ អារក្សទឹក ក៏ដឹងថាបុរសនេះមានចិត្តស្មោះត្រង់ ក៏មុជទៅយកពូថៅចាស់របស់គាត់មកឱ្យវិញ ហើយជូនពូថៅមាស ពូថៅពេជ្រ ឱ្យគាត់ថែមទៀត។ បុរសអ្នកជិតខាងឃើញ បុរសអ្នកក្រ មានបានក៏ទៅសួរនាំពីរបៀបមានបានទាំងនេះ។បុរសក៏រៀបរាប់តាមដំណើររឿងប្រាប់គ្មានចន្លោះ។បុរសទី២ក៏ធ្វើតាមដូចគ្នា…! អារក្សទឹកមុជក្នុងទឹក ងើបឡើងយកពូថៅមាស ពូថៅពេជ្រមកឱ្យ…។ គាត់និយាយថា៖ «ហ្នឹងហើយជាពូថៅរបស់ខ្ញុំ!!!» ។អារក្សទឹកខឹងយ៉ាងខ្លាំង ហើយក៏ស្រែកថា៖ «អ្នកឯងចិត្តលោភលន់ណាស់! យើងនឹងពន្លិចទូកឯងចោល ឱ្យស្លាប់ទាំងពូជ!!!»។ …តើរឿងនេះ មិនមែនជារឿងអបរំផ្លូវចិត្តទេឬ? ព្រោះដូនតារបស់យើងយល់ថា បញ្ហាទាំងអស់គឺកើតឡើងពីចិត្តលោភលន់របស់មនុស្ស!។
នៅមានរឿងជាច្រើនទៀត ដូចជារឿងចៅកាំបិតបន្ទោះ រឿងចៅសំគមបាញ់លលក រឿងមាយើង រឿងកូលាបប៉ៃលិន រឿងស៊ឹមអ្នកបរឡាន…ជាដើម។ រឿងទាំងនេះពាក់ព័ន្ធនឹងស្ថានភាពនយោបាយខ្មែរសព្វថ្ងៃនេះខ្លាំងណាស់។ បញ្ហាសព្វថ្ងៃ គឺបណ្តាលមកពីចិត្តមនុស្សលោភលន់ គិតតែផលប្រយោជន៏របស់ខ្លួន គ្រួសារ បក្សពួក…ជាជាងគិតពីប្រយោជន៍ជាតិ។ តើនេះមិនមែនមកពីចិត្តលោភលន់ទេឬ?

បើយើងម្នាក់ៗ គិតពីរឿងឈ្នះចាញ់ គឺមិនដែលចប់នោះទេ តែបើគិតរឿងជាតិជាធំ ម្ល៉េះចប់តាំងពីយូរមកហើយ ។និយាយជារួម វិធីដោះស្រាយងាយៗ គឺគ្រាន់តែអង្គុយហូបបាយជាមួយគ្នាពីរបីដង គឺច្បាស់ជាដោះស្រាយបញ្ហាទាំងអស់បានធូរស្រាលណាស់ទៅហើយ។ អ្នកឯងចង់បាននេះ ខ្ញុំឱ្យមិនបាន ព្រោះខ្ញុំខាតអញ្ចេះ តែខ្ញុំអាចឱ្យអានោះ!!! បើអ្នកឯងឱ្យអានោះ ខ្ញុំបានតិចពេកពិបាកទទួល អ៊ីចឹងខ្ញុំសុំអានោះថែម!!! និយាយទៅ និយាយមក និយាយទាល់តែត្រូវគ្នា ទើបគេហៅថាអ្នកដឹកនាំ ចេះដោះស្រាយបញ្ហាជាតិជាធំ។ ហេតុនេះហើយ បានជាខ្ញុំសុខចិត្តរាប់អាន អ្នកនៅក្នុងវាំង ច្រើនជាងអ្នកនៅក្នុងបក្សនយោបាយ ព្រោះរាជវាំង គឺតំណាងឱ្យនគរទាំងមូល មិនប្រកាន់និន្នាការនយោបាយ។បើនិយាយឱ្យចំ លោកហ៊ុន សែន លោកស ខេង លោកកឹម សុខា និងលោកសម រង្ស៊ី… ទៅដេកហូបបាយនៅវាំងតែ២ ឬ៣ថ្ងៃ ប្រាកដជាដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនេះបានយ៉ាងស្រួល…។ តែពួកគេ គិតផលប្រយោជន៍បក្ស ជាជាងផលប្រយោជន៍ជាតិ!!!។ តើរឿងអីត្រូវដោះស្រាយចេញដោយងាយៗទៅ!!! តើនេះបណ្តាលមកពីមូលហេតុអី្វ? មិនមកពីចិត្តលោភលន់ទេឬ?
បើថាយើងសរសេរអត្ថបទរិះគន់«សជ»!! សជថា៖យើងកញ្ជះយួន…។ បើថាយើងសរសេរអត្ថបទរិះគន់«ប្រជ»!! ប្រជថាយើងបក្សប្រឆាំង…។ ចឹង!តើជាតិយើងមិនចែកជាពីរទៅហើយទេឬ?
ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងអស់គ្នា នរណាដែលយល់ថា៖ លោកហ៊ុន សែន ចុះចេញពីតំណែង អាចដោះស្រាយ ឬបញ្ចប់បញ្ហាទាំងអស់បាន? ហេតុអ្វី? ហើយអ្នកណាថា«សជ»ឡើងកាន់អំណាច ហើយអាចដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនេះបាន? រឿងអាចធំជាងនេះបើអត់ពី «ហស» ឬរឿងអាចតូចជាងនេះបើអត់ពី «ហស» គឺគ្មាននរណាអាចស្មានដឹង ឬទស្សន៍ទាយត្រូវនោះទេ!!!។
ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យអ្នកទាំងអស់គ្នា មើលអ្នកនយោបាយក្នុងផ្លូវល្អ និងអាក្រក់តែម្យ៉ាងនោះទេ តែត្រូវមើលពួកគេ ក្នុងផ្លូវខ្លាំង និងពូកែ…ខ្លះផង។ ព្រោះរឿងល្អ ឬអាក្រក់ មិនអាចវាយតម្លៃតែសម្បកក្រៅបាននោះទេ!!!។ ដូចគ្នានេះដែរ អ្នកទាំងអស់គ្នា មិនអាចរាប់អានខ្ញុំ ដោយសារតែខ្ញុំជាមនុស្សល្អ ឬអាក្រក់នោះទេ ព្រោះល្អ និងអាក្រក់…អាចប្រែប្រួលគ្រប់ពេលវេលា។ តែយើងម្នាក់ៗត្រូវតែគោរព មនុស្សដែលធ្វើកិច្ចការត្រឹមត្រូវ…ទើបវាប្រសើរជាង!។ នៅផ្ទះអ្នកទាំងអស់គ្នាអាចជេរប្រពន្ធកូន នេះជារឿងផ្ទាល់ខ្លួន តែនៅខាងក្រៅ យើងមានឆន្ទៈស្រដៀងគ្នា គឺចង់ធ្វើកិច្ចការដែលត្រឹមត្រូវសម្រាប់ប្រទេសជាតិ ទោះមិនបានសម្រេច ក៏ទេវតាដឹងឮថា យើងបានធ្វើហើយ តែវាមិនទាន់បានជោគជ័យ គង់មានអ្នកជំនាន់ក្រោយ បន្តធ្វើរឿងទាំងនោះ ដើម្បីធ្វើឱ្យជោគជ័យជាមិនខាននោះទេ។
លោក «ហ្វដ»បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនដែលបរាជ័យនោះទេ គ្រាន់តែមិនទាន់ជោគជ័យ!»។
មនុស្សពីរនាក់ចៀសសមិនផុត ពីមានទឹកចិត្តពីរ បីនោះទេ។ ការគាំទ្រ ឬមិនគាំទ្រ បុគ្គលណាម្នាក់ ក៏មានហេតុផលច្រើនយ៉ាងដែរ ។យើងអាចគាំទ្រអ្នកណាម្នាក់ ព្រោះតែគាត់ឱ្យផលប្រយោជន៏មកយើង តាមរយៈសម្ភារៈ ឋានៈតួនាទី រហូតដល់ទឹកចិត្ត ជំនឿចិត្តជាដើម…។យើងក៏អាចមិនគាំទ្រអ្នកណាម្នាក់ ព្រោះតែគាត់បំផ្លាញផលប្រយោជន៏យើង ឬក៏អាចដោយសារព្រោះគ្មានជម្រើស ឬអាចដោយសារគេមិនគោរពយើង ឬមើលងាយយើង… បានជាយើងមិនគាំទ្រ គឺ សុទ្ធតែមានហេតុផល។ប៉ុន្តែរឿងទាំងនេះមិនគួរកើតមានសម្រាប់អ្នកទាំងអស់គ្នាទេ។ យើងត្រូវតែលះបង់គំនិតស្អប់ គំនិតប្រកាន់ចោល… ត្រូវរាប់អានមនុស្ស ឬមិនរាប់អានមនុស្ស គួរតែផ្តោតលើហេតុផល ឆន្ទៈ និងការធ្វើកិច្ចការដែលត្រឹមត្រូវ។ សូម្បីចោរ ក៏វាអាចធ្វើកិច្ចការត្រឹមត្រូវដែរ!!! ដូចជារឿងមួយ …ក្មេងម្នាក់ទៅលួចថ្នាំពេទ្យគេ ព្រោះតែចង់ព្យាបាលម្តាយឈឺនៅផ្ទះ…។ បើគិតពីការងារដែលធ្វើ គឺជាចោរ ច្បាស់ជាអាក្រក់ណាស់ទៅហើយ ប៉ុន្តែបើសួរថា គាត់ធ្វើកិច្ចការដែលត្រឹមត្រូវឬទេ? សម្រាប់យើងមានជម្រើស យើងច្បាស់ជាគិតថាមិនត្រឹមត្រូវទេ។ បើគ្មានលុយម៉េចមិនខ្ចីគេ!!! ម៉េចមិនសុំទានគេ??? ចាំបាច់ទៅលូចគេធ្វើអី? តែសម្រាប់អ្នកដែលគ្មានជម្រើស…រឿងរ់ាវល្អ ឬអាក្រក់ គឺច្បាស់ជាទុកមួយដុំសិន គឺត្រូវតែធ្វើកិច្ចការដែលត្រឹមត្រូវ និងគួរតែធ្វើជាមុន នោះគឺលួចថ្នាំ ដើម្បីជួយម្តាយឈឺជាទម្ងន់នេះមិនខាន…។

ម្យ៉ាងទៀត គឺមកពីទឹកចិត្តហ្នឹងណា!!! បានជាសម្តេចសីហនុដាក់ «សាសនា» ក្នុងបាវចនាជាតិថា៖ « ជាតិ សាសនា ព្រះមហាក្សត្រ»។ ជាតិ គឺទឹកដី ប្រជាជន។ សាសនា គឺសម្រាប់អប់រំផ្លូវចិត្ត។ព្រះមហាក្សត្រ គឺតំណាងឱ្យឯកភាពរបស់ខ្មែរ។

វៃយ៉ាងនិយាយថា «ជួបស្តេចខ្លាំងនគរខ្លាំង ជួបស្តេចល្ងង់នគខ្សោយ ជួបស្តេចប៉ោឡែ នគរវិនាស»…។

អង្គតួឯក

នរោត្តម-សីហមុនី-02-cen

ល្ខោននយោបាយដែលមានបក្សសជនិងបក្សប្រជដើរតួពិតជាពេលខ្លះអស់សំណើចសើចចុកពោះ ពេលខ្លះកំសត់ឡើងស្រក់ទឹកភ្នែក ជាមួយឈុតឆាក សម្ដែង ក្លែងក្លាយដូចជាពិត ពិតដូចជាក្លែងក្លាយ ហើយពេលខ្លះក៏មានអ្នកទស្សនាធុញទ្រាន់ លែងចង់លឺសួម្បីតែឈ្មោះតួសម្ដែង លែងចង់ខ្វល់សូម្បីដំណើរសាច់រឿងនោះទៅជាយ៉ាងណា ដោយសុខចិត្តសង្ងំស្ងៀមហើយបណ្ដោយសាច់រឿងតាមតែយថាកម្មទៅចុះ។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះក៏មាន អ្នកខ្លះថែមទាំងលាន់មាត់ថា មិនដឹងជាស្អី ត្រូវគ្នានៅតែប្រើពាក្យស៊កសៀត ឌឺដង បង្កជំលោះនេះ ជំលោះនោះ មិនចេះចប់មិនចេះហើយ ។

រឿងវិបត្ដស្រុកខ្មែរនេះដូចដែលគ្រប់គ្នាបានដឹងស្រាប់ហើយ គឺមិនមែនជារឿងដែលថ្មីថ្មោងនោះទេ តែគឹមានរាប់ជំនាន់ឬអាចចាត់ជាសតវត្សមកហើយ ចាប់តាំងពីព្រះមហាក្សត្យត្រូវបានពួកក្រុមចោរពានវាំងលាភពណ៌ អំណាចរាជវាំងត្រូវបានរាំងខ្ទប់ដោយមន្ត្រីក្បត់ ឃុបឃិតជាមួយនគរផ្សេងដែលជាសត្រូវ បំផ្លាញបាវចនាជាតិ សាសនា និងព្រះមហាក្សត្យរបស់ខ្លួនដើម្បីតែអំណាចប្រមូលផ្ដុំ បក្សពួកនិងគ្រួសាររបស់ខ្លួន ធ្វើអោយរាស្ត្រត្រូវបែងចែកជាបក្សជាពួក បាត់បងវប្បធម៌ចែកបាយចែកសម្ល ធ្វើអោយរាស្ត្រស្អប់មន្ត្រី មន្ត្រីលែងមានចិត្តចង់បម្រើរាស្ត្រខ្លួនឯង សួរថាតើប៉ុន្មានសតវត្យទៀត ទើប ស្នាមញញឹមនៃ ជនជាតិដែលមានវប្បធម៌អរិយធម៌ និងសិល្បៈគួរអោយស្ងប់ស្ងែងមួយនេះ ត្រលប់មកវិញ ដូចស្នាម ញញឹមនៃប្រាសាទបាយន្តនោះ។ តើប៉ុន្មានសតវត្យទៀត ទើបចិត្តបែកបាក់ របស់ខ្មែរ ប្រែក្លាយជារឹងមាំ និងស្ងំស្ងៀមដូចព្រះទ័យរបស់ព្រះបាទជ័យវរ្មន័ទី៧។

វាជារឿងដ៏សែនមហាហួសចិត្ត សម្រាប់អាណាចក្រមួយដែលមានសមត្ថភាពកសាងស្នាដៃគ្មានពីរលើលោក តែបែរជាមកទទួលមកការអាមាសចំពោះដូនតារបស់ខ្លួនយ៉ាងដូច្នេះទៅវិញ។
បច្ចុប្បន្ន ស្ថានការស្រុកខ្មែរ ត្រូវមហាជនហៅយ៉ាងសមញ្ញថា “ម៉ែអាសាំតាប៉ែ”។ ព្រោះបើយើងសាកទៅគិតមើល! មេដឹកនាំស្រុកខ្មែរម្នាក់ៗ តែងប្រកាន់ថា “គឺមានតែអញទេដែលត្រូវ” “បើមានអញគឺអត់ឯង” ។
ទង្វើគួរអោយខ្មាសអៀននេះ រហូតដល់មានសម្ដីបរទេសខ្លះគេនិយាយថា ជនជាតិខ្មែរមួយនេះណា! បើមានបរទេសធ្វើមេ គឺនឹងប្រឹងធ្វើការបានយ៉ាងល្អ ហើយយ៉ាងត្រង់កន្ទុយទៀត តែបើដាក់អោយខ្មែរធ្វើការជាមួយនឹងខ្មែរ នោះគឺមិនយូរទេនឹងឈ្លោះ គ្នា ឬមានលេសនេះលេសនោះជាក់ជាមិនខាន។តើស្ថានភាពពេលនេះ មិនដូចអ្វីដែលគេនិយាយទេឬ?

ឆ្លងកាត់តាមឈុតឆាកនយោបាយពីមួយដំណាក់កាល់ទៅមួយដំណាក់កាល រហូតឈានដល់តួអង្គទាំងពីរគឺ សម្រេចចូលសភាពធ្វើការ ចងសម្ព័ន្ធមេត្រីនឹងគ្នា។
ប្រជានុរាស្ត្រទាំងគេទាំងខ្ញុំ ខំតែមានទឹកមាត់លាប ខំតែមានក្ដីសង្ឃឹមថាសន្លឹកឆ្នោតរបស់ខ្លួនពិតជាមិនអាសាបង់ដូចក្រដាសជូតមាត់នោះទេ។ ការចងសម្ព័ន្ធមេត្រីនេះ ថ្វីត្បិតតែធ្វើអោយសណ្ឋានការនយោបាយ ស្ងប់ក៏ពិតមែន , រាស្ត្រស្រាន្តចិត្តបន្តិចក៏ពិតមែន តែនយោបាយមួយនេះមិនបានផលអ្វីជាប្រយោជន៏ដល់ប្រជានុរាស្ត្រសូម្បីតែបន្តិច ក្រៅអំពីតែ វិប្បបដិសារី និងការទទួលដឹងថា រាស្ត្រខ្លួនឯងបាត់បងក្ដីសង្ឃឹម។

ដូចយើងឃើញ ស្រាប់ សជនិងប្រជ មិនត្រឹមតែធ្វើអោយរាស្ត្របាត់នូវជំនឿចិត្តប៉ុណ្ណោះទេ ជាពិសេសគឺធ្វើអោយការដល់កិច្ចអភិវឌ្ឃន៏ជាតិទាំងមួលត្រូវជាប់គាំងថែមទៀត។
ហេតុអីបានជាខ្ញុំនិយាយអច្ចឹង ? ឧបមាថា ក្រោយពេលដែលបក្សទាំងពីរចូលសភាធ្វើការជាមួយគ្នា បើខាងសជស្នើអោយប្រជ រៀបចំច្បាប់អន្តោប្រវេសន៏ហើយចង់អោយមានការអនុវត្តច្បាប់អោយមានតម្លាភាព។ បក្សប្រជច្បាស់ជាមិនព្រម ព្រោះថាបើប្រជព្រមគឺប្រៀបបាននឹងហុចដាវអោយគូរបដិបក្ខរបស់ខ្លួន ។មិនត្រឹមតែមិនយល់ព្រមទេ ថែមទាំងរកវិធីរាំងខ្ទប់ រាល់អ្វីដែលជានយោបាយរបស់បក្សសជដែលបានសន្យាជាមួយប្រជានុរាស្ត្រមុននិងក្រោយបោះ ឆ្នោត។ ងាកមកបក្សសជវិញក៏ដូចគ្នា នឹងរកវិធីរាំងខ្ទប់អ្វីដែលប្រជចង់ធ្វើ ដូចពាក្យចាស់លោកថា ” បើមិនចង់អោយគេធ្វើអាក្រក់មកលើខ្លួន លុះត្រាតែ យើងធ្វើល្អទៅលើគេអោយបានច្រើន” ។

សម្ដេចហ៊ុនសែនធ្លាប់បង្ហើបប្រាប់ថា ” បើហ៊ុនសែនស្លាប់ រង្សីនិងសុខាក៏មិនរស់ដែរ” ហើយលោកសមរង្សីក៏ធ្លាប់មានប្រសាសថា ” បើមានស៊ីត្រូវតែអត់សែន”,”ទឹកឡើងត្រីស៊ីស្រមោច ទឹកហោចស្រមោចស៊ីត្រី” ។សម្ដីទាំងនេះ ឆ្លុះបញ្ចាំងអោយយើងឃើញថា មេដឹកនាំម្នាក់ៗចង់ដណ្ដើមយកតំណែងជាតួឯកតែរៀងខ្លួន។ការដណ្ដើមតំណែងនេះបើទោះ ជានរណាចាញ់ឬ នរណាឈ្នះ យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏រាស្ត្រនឹងត្រូវបែងចែកជាបក្សពួក សង្គ្រាមផ្ទៃក្នុង លាភពណ៌ ការកាប់សម្លាប់បងប្អូនឯង នឹងគ្មានថ្ងៃបញ្ចាប់។

តើនរណាដែលសាកសមជាតួឯកសម្រាប់ប្រជានុរាស្ត្រ ?តើនរណាជាក្ដីសង្ឃឹមចុងក្រោយនឹងតែមួយគត់របស់ប្រជានុរាស្ត្រ។ ច្បាស់ណាស់គឺព្រះមហាក្សត្រ ដែលព្រះអង្គសាកសមបំផុតសម្រាប់ជាម្លប់ដ៏ត្រឈឹងត្រឈៃ នឹងជាមគ្គុទេសដ៏ឆ្នើមសម្រាប់ដែនដីសុវណ្ណភូមិមួយនេះ។ គឺមានតែព្រះអង្គមួយអង្គគត់ ដែលមានឳសថទិព្វ អាចព្យាបាលជំងឺតួឯករបស់ខ្មែរនេះបាន។

ជាចុងក្រោយ ខ្ញុំសូមគោរពដល់បណ្ដារៀបច្បងដែលបានជួយផ្ដល់យោបល់ក៏ដូចជាកែលម្អលើរាល់គំនិតដែលខ្ញុំបាទបានសរសេរចេញជាសាច់រឿង ឬជាអត្ថបទវិភាគ ដែលកើតចេញពីចំនេះដ៏តិចតួចស្ដូចស្ដើងមួយនេះ។

-សារ៉ាក់(គីរីរម្យ)